homeride 27 & 28 juni 2020
kinderfonds

Log in

Al 154.025 Euro gedoneerd!
Teams: 65
Homeriders: 519

Terugblik 2013: ‘Met HomeRide kon ik iets terugdoen’

Omdat HomeRide tien jaar bestaat, nemen we jullie mee langs de verhalen van 10 jaar HomeRide. Deze keer blikken we terug op het verhaal van Amy’s Riders, die in 2013 meefietsten.

“Mijn kleindochter Amy leerde mij dat gezondheid niet vanzelfsprekend is. Direct na haar geboorte heeft Amy vijf zware operaties ondergaan. Tijdens de ziekenhuisopnames verbleven mijn dochter en schoonzoon in het Ronald McDonald Huis in Utrecht”, vertelt Dirk. “De gedrevenheid van de vrijwilligers in dit Huis heeft grote indruk op mij gemaakt. Want ouders die in een Huis verblijven, zitten in een ellendige situatie. En dan is het fijn dat er mensen zijn die deze ouders bijstaan.”  

Toen de zoon van Dirk vroeg of hij mee wilde doen, zei hij direct ‘ja’.  Hij vond het fijn om iets tastbaars terug te kunnen doen voor de Ronald McDonald Huizen. Zo ontstond team Amy’s Riders, bestaande uit de ouders, opa en oom van Amy, en drie fietsvrienden. In eerste instantie trainde het team om HomeRide in estafette af te leggen, maar ze besloten dat ze een stapje verder wilden gaan: “Hoe dichter we bij het evenement kwamen, hoe meer we de tocht als fullrider wilden afleggen.” En daar zijn ze allemaal voor gegaan: 500 kilometer per teamlid, voor Amy. “Nog niet wetend onder welke omstandigheden we dit zouden gaan fietsen.”  

Want zware omstandigheden waren het. Cicely, Amy’s moeder, vertelt nu, zeven jaar later, hoe het eraan toe ging: “Toen we goed voorbereid en toch deels gespannen aan de start in Groningen stonden, werd het al duidelijk dat er een flinke tegenwind stond. Het was bikkelen. Op de Afsluitdijk met windkracht 6. Regen die niet van onder kwam, maar van voren. Uiteindelijk zijn Robert, mijn partner en vader van Amy, en later ook ik van de fiets gestapt om in de volgauto te stappen. Ik was op.”  

Maar opgeven deden ze niet. “Robert is bij ‘ons Huis’ in Utrecht weer opgestapt”, legt Cicely uit. Het Huis dat zoveel voor hen heeft betekend. Dirk vertelde in 2013 hoe het was om daar tijdens HomeRide een stop te maken: “Het was een emotioneel weerzien met verschillende vrijwilligers en een enorme stimulans om de laatste kilometers naar Maastricht te fietsen.” Ook Cicely stapte later op de route weer op. "Wat waren we blij, trots en opgelucht en ook emotioneel toen we in Maastricht aankwamen. Het was een ervaring om nooit te vergeten!” 

Wie weet zie je Amy’s Riders nog eens terug bij HomeRide. “Vijf van ons hebben de tocht als fullrider uitgereden. Robert en ik reden rond de 360 kilometer. We hebben als team niet nog een keer meegedaan, maar ik zou zelf nog steeds graag de tocht volledig willen volbrengen”, vertelt Cicely. En Amy? “Amy is inmiddels tien jaar. Hoewel we nog vaak in het WKZ in Utrecht komen, hebben we niet meer in een Ronald McDonald Huis hoeven te verblijven. Dat is toch eigenlijk best een goed teken!”