homeride 27 & 28 juni 2020
kinderfonds

Log in

Al 9.670 Euro gedoneerd!
Teams: 30
Homeriders: 156

Een roze donderwolk…

Net geboren, namen de artsen Sam resoluut mee. Ze vertrouwden het niet. Zijn borstkastje had een puntvorm. Sam kreunde en steunde bij het ademhalen. Sander liep met hen mee, Marieke bleef alleen achter in de operatiekamer.

“Dat was schrikken”, zegt vader Sander. “Marieke en ik hadden wel wat extra 20 weken echo’s gehad, maar dat was omdat Sam een beetje raar lag. Ze konden het hartje niet zo goed zien. Na drie keer kregen we te horen dat het goed zat.” En nu volgden onverwacht dagen van onzekerheid. Het was woensdag 31 december 2014 toen Sam ter wereld kwam. “Het ziekenhuis van het Sint Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg werkte op halve kracht. Zo gaat dat met feestdagen”, blikt Sander terug. Ook de vrijdag en het weekend werd op halve kracht gewerkt. Ze dachten aan een klaplong, en dat hij het bij de bevalling misschien wat benauwd had gekregen.

Die verdient de wereld!

Eindelijk werd het maandag, en kwam de kindercardioloog.  Sander: “Die maakte een echografie van het hartje. Toen bleek dat dat rechts zat. Iets waar ze bij de 20 weken echo niet op hadden gelet.” Ze verhuisden voor nader onderzoek van het Sint Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Daar werd op de CT-scan duidelijk dat er meer aan de hand was. Sam zou binnen een half jaar geopereerd moeten worden. Sander “Gelukkig bleef hij het al die tijd goed doen.”

Toen Sam een half jaar oud, en met 6 kilo ook zwaar, genoeg was, begon de spannende en 7 uur durende openhartoperatie. Pittig vonden ook de artsen: ‘Alsof je door de brievenbus van je voordeur de muren van je huis probeert te sauzen. Zo lastig, had de arts de ingreep omschreven. Maar het lukte: een adertje bij de holle ader geknipt, samengevoegd met een andere ader en in het hartje aangebracht. “Iemand die dat kan, verdient de wereld!!”, verzucht Sander.

Een warm bad – weg uit de chaos

Desondanks schrokken ze enorm toen ze Sam daarna zagen: “Sam was helemaal opgezwollen. Maar hij deed alles wat hij moest doen.” Hij moest natuurlijk nog wel blijven. En die tijd logeerden Sander en Marieke in het Ronald McDonald Huis Sophia Rotterdam. “Tot dan toe kende ik de naam Ronald McDonald Kinderfonds alleen van het collectehuisje aan de counter van de McDonald’s. Nu weten we wat het betekent: echt een warm bad! Precies wat je iedereen altijd hoort zeggen. Het heeft ons echt geholpen: een eigen plekje dicht bij Sam, waar je je terug kunt trekken. Weg uit de chaos. Ja, er is de familiekamer in het ziekenhuis. Maar eerlijk gezegd zit je daar met heel veel lotgenoten dicht op elkaars lip. Iets waar je geen behoefte aan hebt, want als je op zo’n moment ergens niet voor openstaat, is het de ellende van een ander. Die kan je er gewoonweg niet bij hebben.”

Hartekind Sam

Om iets terug te doen voor hun verblijf in Ronald McDonald Huis fietst Sander met een team mee met HomeRide 2017: “Een hele uitdaging voor deze ‘hobbyfietser’”, grapt hij. Sander heeft meteen een extra bijzonder team. Want Dyanne die geboren is met een half hart fietst ook mee. Zij hoopt desondanks 50 kilometer af te leggen van deze estafettetocht. Dat HomeRide 2017 de vorm van een hart heeft, is voor Sanders team dus extra symbolisch. “We noemen ons dan ook Hartekind Sam. Voor hem rijden we. En voor de Huizen. Iedereen moet weten dat die er zijn.”  

En Sam? Die maakt het intussen goed. Al moet hij leren leven met anderhalve long. Want de hartoperatie was dan wel geslaagd, zijn rechterlong is onvoldoende ontwikkeld. Dat zal altijd zo blijven. Onlangs is Sam ook nog een trotse grote broer geworden, van Lisa. Zij is inmiddels elf weken oud en gezond. “Marieke hoopt dat zij straks fit genoeg is om ook mee te rijden. Op de fiets, of als begeleider.”