homeride 27 & 28 juni 2020
kinderfonds

Log in

Al 9.670 Euro gedoneerd!
Teams: 30
Homeriders: 156

Dappere Noor

Leukemie. Het is een woord waar iedere ouder kippenvel van krijgt. Leukemie, dat krijgen andere kinderen. Niet jouw kind. Maar de 11-jarige Noor, een sportief en gezond ogend meisje, kreeg het wel.

Een acute aanleiding was er niet. Noor kwam alleen niet meer zo goed mee met hockey. Ze liep moe en lusteloos over het veld, terwijl ze net een niveau hoger was gaan spelen. “Wel goed je best doen hè?”, maanden haar ouders haar nog. “Maar ik ben zo moe en duizelig”, zei Noor verdrietig. Tinka Mirjan besloot haar dochter even mee te nemen naar de huisarts om bloed te prikken. Een dag later was de uitslag er en zag de wereld van vader Gert, moeder Tinka Mirjan, broer Sam (13) en Noor er niet meer hetzelfde uit.

Alles anders

“Op zo’n moment verandert alles”, zegt Gert. “Alles draait ineens om je kind. En om uitslagen, want Noor haar witte bloedlichaampjes waren dusdanig hoog, dat er direct gestart werd met de chemo. Op zo’n moment wil je het liefst geen moment van haar zijde wijken. Maar je moet wel. Want op de intensive care, waar ze terechtkwam nadat ze ook een schimmelinfectie opliep, mag je bijvoorbeeld niet naast haar slapen.” Dat was meteen het zwaarste moment voor haar moeder. “Ik had Noor beloofd dat ik altijd bij haar zou blijven, hoe moeilijk het ook zou worden. De eerste periode heb ik inderdaad naast haar ziekenhuisbed geslapen. Maar toen kreeg ze die schimmel, die ging woekeren door haar lijf. Ze kreeg koorts en ging plotseling ieder uur achteruit. Op de intensive care mocht ik niet meer bij haar liggen. Heel zwaar vond ik dat. Ik brak mijn belofte. Want nu werd het inderdaad moeilijk, en moest ik haar toch alleen laten.”

Samen dichtbij

Ronald McDonald Huis Groningen werd de weken daarop ‘second best’. “Je staat binnen vijf minuten aan haar bed. Daar gaat het om”, zegt Tinka Mirjan. Een bijkomend voordeel van het Huis was dat ze daar meer tijd en aandacht hadden voor Sam. “Broer en zus zijn twee handen op één buik”, zegt Gert. “Sam bleef in het begin nog wel eens bij vriendjes logeren. Maar toen het spannend werd, Noor heeft zo slecht gelegen dat we bang waren haar te verliezen, kwam hij ook in het Huis slapen. Dan wilde hij ook dicht bij Noor en ons zijn.” Gert: “De dag dat de infectiehaard van de schimmel operatief werd verwijderd, zaten we samen op klapstoeltjes in de gang te wachten en stonden ondertussen doodsangsten uit. Noor toonde zich ondertussen beresterk en dapper. Toen er ook een plekje op haar long werd gevonden, zei ze resoluut: ‘Laten we dat nu meteen maar opereren. Het moet er toch uit.’”

HomeRide

Gert en Tinka Mirjan hebben groot respect voor de wilskracht van hun dochter. Aangestoken door die wilskracht fietste Gert met team De Noormannen mee met HomeRide 2015. Alle teamleden reden de volle 500 kilometer en haalden een recordbedrag op voor Ronald McDonald Huis Groningen. “Wat een prachtige ervaring was dat. Tot het uiterste gaan met mijn fietsvrienden en meteen iets terugdoen voor ons verblijf in het Huis, waar we zoveel aan hebben gehad.” En Noor? Die was er iedere kilometer van de tocht bij, in haar rolstoel. “Ik wilde mijn vader heel graag aanmoedigen”, zegt ze. “Ik ben namelijk heel trots op hem.”